Verdriet om Mohamed (15) en Arthur (12) na dodelijk busongeval: “We hebben zijn hand nog vastgenomen”

De enorme impact van het drama in Buggenhout wordt nog duidelijker nu de slachtoffers een gezicht krijgen. Bij het zware ongeval met een schoolbusje kwamen ook Mohamed (15) en Arthur (12) om het leven.

De mama van Mohamed getuigt in hartverscheurende woorden over het afscheid van haar zoon. “We hebben hem nog veel kusjes gegeven en zijn hand vastgenomen,” vertelt ze emotioneel.

Familie en school in diepe rouw: Mohamed en Arthur zaten in het minibusje van Richtpunt campus Buggenhout toen het voertuig werd gegrepen door een trein aan een spooroverweg.

Het verlies van de twee jongens veroorzaakt enorme verslagenheid bij familieleden, klasgenoten, leerkrachten en buurtbewoners. Overal ontstaan spontane herdenkingsplekken met bloemen, kaarsen en knuffels.

💔🚍 “Hun ouders hielden hun handjes vast voor de allerlaatste keer…” — Mohamed (15) en Arthur (12) kwamen tragisch om het leven bij het verwoestende busongeval dat een hele gemeenschap in shock achterliet. De hartverscheurende woorden van Mohameds moeder breken nu duizenden harten: “We hebben hem nog zoveel kusjes gegeven… en zijn hand nooit meer willen loslaten…” Terwijl nieuwe details over de ramp blijven uitlekken, groeit de emotie en woede met het uur… Lees meer in de eerste reactie! 👇

De stilte in de kleine gemeenschap werd deze week abrupt verbrijzeld door een tragedie die niemand ooit voor mogelijk had gehouden. Wat begon als een gewone rit met de bus eindigde in een nachtmerrie die twee jonge levens eiste en tientallen families in diepe rouw achterliet. Mohamed, slechts 15 jaar oud, en Arthur, amper 12, kwamen om het leven bij een verwoestend busongeval dat het hele land heeft geschokt.

Terwijl bloemen zich opstapelen aan de kant van de weg en kaarsen blijven branden tot diep in de nacht, proberen familieleden, vrienden en buurtbewoners nog steeds te begrijpen hoe zoiets verschrikkelijks kon gebeuren.

Maar het zijn vooral de woorden van Mohameds moeder die nu duizenden mensen emotioneel raken.

“We hebben hem nog zoveel kusjes gegeven… en zijn hand nooit meer willen loslaten,” vertelde ze huilend aan mensen die dicht bij de familie staan. “Je denkt altijd dat je kind straks weer thuiskomt… nooit dat dit het laatste afscheid zal zijn.”

Volgens eerste informatie vond het ongeval plaats op een drukke weg tijdens de terugrit van een schoolactiviteit. De bus, waarin meerdere kinderen en begeleiders zaten, zou plots de controle hebben verloren voordat het voertuig zwaar crashte. Hulpdiensten waren binnen enkele minuten ter plaatse, maar voor Mohamed en Arthur kwam alle hulp te laat.

Getuigen spreken over chaotische en traumatische scènes.

“Overal hoorde je geschreeuw,” vertelde een buurtbewoner die vlakbij het ongeval woonde. “Ouders renden naar de plek zonder te weten of hun kinderen nog leefden.”

Hulpverleners beschrijven het incident als één van de zwaarste interventies die ze in jaren hebben meegemaakt. Sommigen moesten zelf psychologische begeleiding krijgen na de reddingsoperatie.

“Het zijn beelden die je niet zomaar vergeet,” verklaarde een brandweerman zichtbaar aangeslagen.

Ondertussen groeit ook de woede onder de bevolking. Naarmate nieuwe details over het ongeval naar buiten komen, vragen steeds meer mensen zich af of deze tragedie voorkomen had kunnen worden. Op sociale media eisen burgers transparantie over de toestand van de bus, de veiligheid van het traject en de omstandigheden waarin de chauffeur reed.

“Er moeten antwoorden komen,” schreef iemand online. “Twee kinderen zijn gestorven. Dit mag nooit zomaar vergeten worden.”

Voor de families van Mohamed en Arthur lijkt de wereld ondertussen volledig stil te staan.

Vrienden omschrijven Mohamed als een rustige, beleefde jongen met een grote glimlach die altijd klaarstond om anderen te helpen. Hij droomde ervan later ingenieur te worden en bracht uren door met sleutelen aan kleine elektronische projecten thuis.

Arthur werd door klasgenoten herinnerd als energiek, grappig en vol leven. “Hij kon iedereen aan het lachen maken,” vertelde een leerkracht met tranen in de ogen. “Het voelt alsof er een stuk licht uit onze school verdwenen is.”

Op de school waar beide jongens les volgden, hangen ondertussen zwarte linten aan de poorten. Leerlingen leggen tekeningen, brieven en foto’s neer in een geïmproviseerde herdenkingshoek. Sommige kinderen zijn nog te overstuur om terug naar de klas te komen.

Psychologen werden ingeschakeld om leerlingen en leerkrachten te begeleiden bij het verwerken van het immense verdriet.

“Kinderen begrijpen de dood anders,” legde een specialist uit. “Maar het verlies van klasgenoten op zo’n brutale manier laat diepe sporen achter.”

De emotionele impact reikt inmiddels ver buiten de directe omgeving van de slachtoffers. Over het hele land reageren mensen geschokt op de tragedie. Duizenden berichten van steun en medeleven overspoelen sociale media, waar de namen van Mohamed en Arthur massaal worden gedeeld.

Onder een foto van de twee jongens schreef iemand eenvoudig:“Twee kinderen die vanochtend nog dromen hadden… en vanavond niet meer thuiskomen.”

Dat ene bericht werd binnen enkele uren duizenden keren gedeeld.

Ook lokale politici en gemeenschapsleiders hebben hun medeleven uitgesproken. Verschillende organisaties riepen op tot een moment van stilte en strengere controles rond schoolvervoer.

Toch overheerst voorlopig vooral het verdriet.

Vooral het beeld van ouders die hun kinderen nog één laatste keer vasthielden, blijft bij velen hangen. Familieleden vertellen hoe Mohameds moeder zijn hand bleef vasthouden in het ziekenhuis, zelfs toen artsen haar vertelden dat er niets meer gedaan kon worden.

“Een moeder laat haar kind niet zomaar los,” zei een kennis van de familie zacht. “Zelfs niet wanneer haar hart breekt.”

Terwijl het onderzoek naar het ongeval verdergaat, proberen twee families nu het ondenkbare te verwerken: afscheid nemen van kinderen die nog een heel leven voor zich hadden.

En terwijl kaarsen blijven branden langs de weg waar alles veranderde, groeit één gevoel met het uur in de gemeenschap: verdriet… maar ook de dringende nood om te begrijpen waarom deze tragedie ooit heeft kunnen gebeuren.

Want voor de ouders van Mohamed en Arthur zal geen enkel antwoord ooit nog genoeg zijn om de stilte op te vullen die hun zonen hebben achtergelaten.