“Onze wereld is gestopt op 26 mei.” Met die aangrijpende woorden proberen de ouders van de twaalfjarige Arthur hun onbeschrijfelijke verdriet onder woorden te brengen. Sinds het tragische ongeval in Buggenhout is niets nog hetzelfde in het gezin. Het huis dat vroeger gevuld was met gelach, spelletjes en gewone dagelijkse drukte, voelt nu leeg en stil aan. Arthur kwam om het leven bij het dramatische busongeval dat het hele land diep heeft geraakt. Voor zijn papa, mama en kleine zusje blijft alleen een enorme leegte achter.

Arthur was volgens familie en vrienden een warme, zorgzame jongen met een grote glimlach. Hij hield van voetbal, videogames en uitstapjes met zijn gezin. Op school stond hij bekend als iemand die altijd klaarstond om anderen te helpen. Zijn ouders vertellen dat hij ondanks zijn jonge leeftijd al een sterke persoonlijkheid had en veel mensen gelukkig maakte met zijn humor en enthousiasme. Niemand had ooit kunnen denken dat een gewone schooldag zo’n verschrikkelijke wending zou nemen.

De klap voor het gezin is enorm. Zijn moeder vertelt dat ze nog steeds automatisch naar zijn kamer kijkt wanneer ze thuiskomt, alsof ze verwacht hem elk moment te horen roepen. Zijn vader beschrijft hoe moeilijk het is om door te gaan met dagelijkse dingen terwijl hun zoon er plots niet meer is. Vooral de stilte in huis weegt zwaar. Ook Arthurs zusje begrijpt nauwelijks wat er gebeurd is. Ze mist haar grote broer verschrikkelijk en vraagt voortdurend wanneer hij terug naar huis komt.In Buggenhout heerst sinds het ongeval een sfeer van verdriet en ongeloof. Aan de schoolpoort liggen bloemen, kaarsen en handgeschreven briefjes van klasgenoten en buurtbewoners. Mensen leven massaal mee met de getroffen families. Voor velen is het moeilijk te vatten dat jonge kinderen die ’s morgens gewoon op weg waren naar school, nooit meer zouden thuiskomen.

De ouders van Arthur proberen nu vooral de mooie herinneringen aan hun zoon vast te houden. Ze spreken over zijn lach, zijn energie en de dromen die hij nog had. Tegelijk geven ze toe dat het verlies ondraaglijk zwaar is. “Je denkt altijd dat zoiets anderen overkomt,” zeggen ze. “Tot plots je eigen wereld instort.” Sinds die fatale dag proberen ze stap voor stap verder te gaan, maar niets zal ooit nog hetzelfde zijn zonder Arthur.