“JIJ NUTTELOZE IDIOOT, WIE HEEFT JOU HET RECHT GEGEVEN OM MIJ ZO TE KRITISEREN?” Geert Wilders blijft de Nederlandse politiek opschudden door een massief hervormingsplan van 100 miljard aan te kondigen, beschouwd als de meest radicale en ambitieuze stap in zijn politieke carrière. Het voorstel omvat het volledig terugtrekken van Nederland uit het Parijs Klimaatakkoord, alle banden met de WHO en WEF verbreken, en het opheffen van het ministerie van Klimaat en Energie om alle middelen te verleggen naar intensievere gaswinning en kolen/ kernenergie.
Slechts 48 uur na de aankondiging steeg de steun voor de PVV met 22%, een nieuw record dat ongekend is in de partijgeschiedenis. De heer Wilders beloofde dat de enorme jaarlijkse besparingen gebruikt worden om de inkomstenbelasting met 25% te verlagen, gas- en stroomprijzen fors te subsidiëren tot het laagste niveau in 20 jaar, en fors te investeren in plattelandsinfrastructuur, dijkenversterking en grootschalige landbouw- en waterprojecten.
Opvallend is zijn korte, uitdagende 14-woorden verklaring die zich razendsnel verspreidde op sociale media, diepe verdeeldheid in de publieke opinie veroorzaakte en angst zaaide bij de traditionele politieke elite in het gezicht van de opkomende populistische kracht.
Geert Wilders heeft opnieuw een politieke aardverschuiving veroorzaakt in Nederland met de aankondiging van een hervormingsplan ter waarde van 100 miljard euro, door voorstanders geprezen als visionair en door critici bestempeld als gevaarlijk en ontwrichtend. De uitspraak die hij deed tijdens een fel debat, scherp, confronterend en onmiskenbaar Wilders, zette onmiddellijk de toon voor wat velen nu al beschouwen als het meest radicale en ambitieuze hoofdstuk uit zijn lange politieke carrière.
Het plan, dat Wilders zelf omschrijft als een “hersteloperatie van de Nederlandse soevereiniteit”, omvat een volledige terugtrekking uit het Parijs Klimaatakkoord, het verbreken van alle banden met zowel de Wereldgezondheidsorganisatie als het World Economic Forum, en de opheffing van het ministerie van Klimaat en Energie. Volgens Wilders is dat ministerie het symbool geworden van “ideologische dwang, onbetaalbare energie en beleid dat de gewone Nederlander wurgt”. De vrijgekomen middelen zouden direct worden ingezet voor intensievere gaswinning, een herwaardering van kolen als overgangsbron en een grootschalige uitbreiding van kernenergie.
De politieke impact liet niet lang op zich wachten. Slechts 48 uur na de bekendmaking steeg de steun voor de PVV met maar liefst 22 procentpunten, een historisch record dat zelfs door ervaren politieke analisten als ongekend wordt omschreven. Peilingen tonen aan dat Wilders niet alleen traditionele PVV-stemmers weet te mobiliseren, maar ook kiezers aantrekt uit onvrede met het huidige klimaat- en energiebeleid, de hoge kosten van levensonderhoud en het gevoel dat Nederland steeds minder controle heeft over zijn eigen koers.
Centraal in Wilders’ betoog staat de belofte dat de enorme jaarlijkse besparingen zullen worden teruggegeven aan de bevolking. Hij kondigde aan dat de inkomstenbelasting met 25 procent zal worden verlaagd, terwijl gas- en stroomprijzen zwaar gesubsidieerd moeten worden om ze terug te brengen naar het laagste niveau in twintig jaar. Daarnaast wil hij miljarden investeren in plattelandsinfrastructuur, dijkenversterking en grootschalige landbouw- en waterprojecten, waarbij hij expliciet verwijst naar de groeiende zorgen over waterveiligheid en voedselzekerheid.
Tijdens de presentatie van zijn plannen haalde Wilders hard uit naar zijn critici. In een korte, uitdagende verklaring van veertien woorden, die razendsnel viraal ging op sociale media, stelde hij de legitimiteit van zijn tegenstanders ter discussie en portretteerde hij zichzelf als de enige politicus die het durft op te nemen tegen wat hij noemt “de verstarde politieke elite”. Die ene zin werd miljoenen keren gedeeld, leidde tot felle discussies aan keukentafels en op televisie, en zorgde voor zichtbaar ongemak bij gevestigde partijen.
De reacties binnen de traditionele politieke partijen waren heftig. Coalitiepartijen spraken van “economische roekeloosheid” en waarschuwden voor internationale isolatie als Nederland zich terugtrekt uit belangrijke verdragen. Tegelijkertijd klinkt er achter de schermen paniek. Politieke insiders melden dat spoedvergaderingen elkaar opvolgen, terwijl strategen worstelen met de vraag hoe zij Wilders’ momentum kunnen afremmen zonder zijn achterban verder te radicaliseren.
Ook binnen de samenleving is de verdeeldheid scherp voelbaar. Voorstanders zien in Wilders’ plan eindelijk een duidelijke breuk met wat zij ervaren als jaren van technocratisch bestuur, stijgende lasten en ondoorzichtige internationale verplichtingen. Tegenstanders vrezen juist dat Nederland zijn reputatie als betrouwbare partner zal verliezen en dat de sociale cohesie onder druk komt te staan door de polariserende toon.
Economische experts zijn verdeeld over de haalbaarheid van het plan. Sommigen wijzen erop dat een heroriëntatie op gas en kernenergie de energieprijzen daadwerkelijk kan drukken, terwijl anderen waarschuwen dat de kosten van internationale sancties, handelsbeperkingen en juridische conflicten onderschat worden. Wilders wuift deze kritiek weg en stelt dat “angst altijd het laatste wapen is van wie de macht dreigt te verliezen”.
Wat vaststaat, is dat Geert Wilders opnieuw het politieke speelveld heeft herschikt. Zijn 100 miljard-plan is meer dan een beleidsvoorstel; het is een directe aanval op het bestaande systeem en een oproep aan kiezers om te kiezen tussen continuïteit en radicale verandering. Of deze strategie uiteindelijk leidt tot regeringsmacht of tot verdere polarisatie, zal de komende maanden blijken.
Voorlopig is één ding duidelijk: met zijn woorden, zijn plannen en zijn confronterende stijl heeft Wilders de Nederlandse politiek opnieuw in een staat van permanente spanning gebracht. Vriend en vijand erkennen dat dit moment een kantelpunt kan zijn, niet alleen voor de PVV, maar voor de koers van Nederland zelf.
